12 Haziran 2018 Salı

Şubat 21..
Yıprandığım, bittiğim, kendimi tükettiğim zamanlardayız yine. Oysa üzerinden sadece 4 ay geçmiş en son buralara bir şeyler karaladığımın.
Ama ben o 4 ay içinde 40 sene kadar daha yaşlandım. İşimi kaybettim. Kendi ellerimle, her köşesini büyük bir özenle döşediğim, koskoca hayallerle içine girdiğim, ‘her şeyi burada, artık istediğim gibi başarabilirim’ dediğim yeri bir gün içinde arkama bakmadan bıraktım.
İnsanoğlu ne çabuk alışıyor değil mi ? Birçok şeye; acıya, mutluluğa, sevgiye, övülmeye, varlığa. Deli gibi ortalıkta gezdiğim, yalan değil yeri geldiğinde hava attığım.. işin aslı çalışmadan sahip olduğum arabamı da kaybettim.
Niye hatırlatıyorum kendime bunları sürekli bilmiyorum ama galiba unutmak istemiyorum. Trafik kazası geçirdim.
Kurtulduğuma sevinsem mi yoksa her şeyi bir kere daha bok ettiğim için üzülsem mi bilmiyorum.
Yanlış zamanda, yanlış yerde, yanlış şekilde bulundum yine.
Aslında bugün eski tanıdığım birisiyle karşılaşmam hayatın bana ‘sen işte böyle bir insandın, senin kimseye eyvallahın yoktu’ diye gerçekleri yüzüme çarpması oldu. Pinky’i severdi herkes çünkü. Artık kendimi genç birisi olarak görmediğim için; gençliğimde, çocukluğumda, o kovaladığımız hızlı zamanlarda hatırı sayılır bir yerim vardı. Şimdi bakıyorum aradan seneler geçmesine rağmen, ben kendimi kapatmış olmama rağmen unutulmamışım.
Evet, böyle değildim. Evet, kimseye yüz vermez, kimseye ağız açmaz, kimseye eyvallah demezdim.
Ama gel gör ki; orospu evladı bir insana kaptırdım kendimi her ne kadar vazgeçmek istesem de başaramaz oldum. Kendimi kopartamaz oldum.
Özgüvenimi sömürdüğünü, bu ilişkinin beni içten içe yiyip bitirdiğini, en önemlisi de benliğimi kaybetmeme sebep olduğunu biliyorum.
Maalesef, bildiğim halde geride bırakamıyorum. İçimde çözemediğim, kendim dahi bilmediğim bir mecburiyet hissediyorum.
Ama neyin mecburiyeti ? Ya da bilmiyorum hala neyin savaşı.
Belki de bir sikime yaramadığımı düşünerek her şeyi kaybettiğim için onu kaybetmek istemiyorum.
Ben kendimi biliyorum, ben neler yapabildiğimi, neler başarabildiğimi biliyorum. Benim çeyreğim olamaz bu gavat biliyorum. Ama önüme, arkama, sağıma, soluma bakmadan ötesini, berisini düşünmeden kaptırdım gidiyorum be.

Beni sadece ben biliyorum. Biliyordum. Artık kendimden bile emin değilim çünkü.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder