13 Eylül 2015 Pazar

I'm Gonna Lose Myself !

"Bana bu kadar zarar verebileceğini düşünemezdim. O kapının arkasındaki sen olmamalıydın."

   Kriz geçirdiğim o günlerden hatırladığım kesik kesik şeylerden bir tanesi sürekli koştuğum. Ama durmaksızın.
Belki içimdeki sıkıntıdan dolayı yapıyordum. Koşarak kurtulabileceğimi sanıyordum. Artık her nedense bilemem aynı istek var içimde bu sıralar. Sürekli bomba gibi dolaşıyorum ortalıkta. Her an patlayabilirim, her an birine zarar verebilirim. Asıl, en çok kendime zarar vermekten korkuyorum.
Senelerce ellerimin üzeri hep yara bere içinde dolaştım. Sinirimi, üzüntümü o şekilde çıkardım. Bir yerleri yumruklayarak, ellerime zarar vererek..
Günahkar bir uzuv arıyordum belkide, bende ellerimi seçtim sanırım.
Her zaman bir odaklanma sorunu yaşadım. Kafamın içi sürekli oyunlar oynadı bana. Karşımda birisi bir şeyler anlatırken ben çoğu zaman dinlemez hayallerimle yolculuk yapardım.
O sorunu zamanla aştım. Ama beynimin bana oynadığı oyunlara karşı koymayı beceremedim hala. Sürekli dolu. Sürekli bir şeyler dolaşıyor orada ama bilmiyorum bile ne olduğunu.
Bir duvara bakıyorum sadece. Saatlerce hemde. Kimse gelip bana bir şey demese günlerce hareket etmeden o baktığım yerde takılı kalabilirim.

  Fark ettim ki, sürekli birilerinden yardım beklemişim.
Niye kimse yanımda olmadı ? Neden kimse bana yardım etmedi ? 
Cevap bendeymiş. Evet, hatta çözümde bendeymiş. Ben çok yanlış yerlerde aramışım maalesef. Bunca zaman başkalarından değilde kendimden yardım isteseymişim eğer eminim ki şuan bu halde olmayacaktım. Kimse yardım etmedi. Yardım etmeyi bırak "nasılsın?" diye soran bile olmadı.
Yaşadıklarıma şahit olan insan - bu kelimeyi hak etmeyen şerefsiz- bile tek bir kelime etmedi bana zamanında.
Kendini Kaybetme !
Bana söylenen tek şey buydu. Ama dinlemedim. Bunu bana söyleyen adamın "şerefsiz sen ne anlarsın ki sanki" dedim hatta. Sanırım yanlıştı bu yaptığımda. Dinlemeliydim belkide onu.
Dinleseydim eğer şuan acı çekiyor olur muydum sahiden ?
Kafamın içindekilerden nasıl kurtulabilirim diye çareler üretmeye çalışır mıydım acaba ? Yada hiçbir şeyden bihaber bir hayat mı yaşıyor olurdum ?


Korkuyorum artık. Hiçbir şey yapamamaktan.Her şeyimi kaybetmekten. 
İçimdeki karanlığın içinde sürüklenip gitmekten. Korkuyorum işte.
Rol yapmak istemiyorum artık. İyiymiş gibi davranmak istemiyorum. Mutluymuş gibi görünmek istemiyorum. Sürekli bir koşuşturmacanın içinde sürüklenip gitmek istemiyorum. 
Artık hiçbir amına kodumunun evladından yardım falan istemiyorum.