24 Ekim 2014 Cuma

en baştan.

  Çok denedim. Yazmayı çok istedim. Ama olmadı hiç. Neden bilmiyorum ama cümlelerim hep yarım kaldı, kelimelerin devamı hiç gelmedi. 
  Oysa ki, ben hep yalnız kaldığımda yazı yazardım deli gibi. Tek koştuğum, tek sığındım yer burasıydı. Belkide bu sefer yalnız olmadığımdandır. Belkide yanına koşacak birisine sahip olduğundandır. 
  Artık ben kocaman bir denizim. Uçsuz bucaksız. Sonum yok. Nereye gittiğim belli değil. Ama bir liman var. Dalgalarım hep oraya vuruyor. Ona aşığım...
  
  Hayatımdaki insandan bahsetmek istemiyorum. Aslına bakarsanız ne hakkında yazmam gerektiğini bile bilmiyorum. Artık o kadar hiçbir şey bilmiyorum ki ! Hayatımda hiç bu kadar boşvermemiştim. Kendimi, ailemi, insanları, hayatımı..
Artık sadece bir insan için yaşıyorum sanki. Mutlu muyum? Hissizim sadece. 
  Yediğimi hissetmiyorum, acıyı hissetmiyorum. Hiçbir şeyi hissedemiyorum. 
Hayatımda olan o "malum" kişi olmasa bilmiyorum ne olurdum. Nereye sürüklenirdim. O kadar güzel seviyor ki; nefes aldığımı, yaşadığımı hissediyorum sayesinde. 
Etrafımda ondan başka kimse yok. Resmen başka bir boyuta geçtim. Kimseyle konuşmuyorum. 

  En azından artık ağlayabileceğim bir omuz var. Ve o ağladığım omuzun sahibi, üstündeki tişörtü hala saklıyor. 

  Bonzdan bahsetmek istemiyorum. Çok uzun zaman oldu görmeyeli. Tam 7 ay. Mart ayından beri. Hala aklımda. Son görüşmemiz. Son kavgamız. Son sevişmemiz. Hepsini dün gibi hatırlıyorum. 

  Bu dünyada sevdiğine değil her zaman seni sevene gideceksin. Kural böyle ! 

Benimle ilgili bildiğiniz, okuduğunuz her şeyi unutun. Hayatımdaki herkes çıktı gitti çünkü. Bundan sonrada geçmişe dönüş yok.
  Demek ki ne yapıyoruz ? Hep ileriye !  Sadece ileriye !

Hadi içelim bu gece geleceğimize !.. 

( Ulaşmak, konuşmak, dert anlatmak isteyen olursa diye; pembeyalanlarim_@hotmail.com )